Ako mismo, ikaw ba?

I recently got an Ako Mismo (roughly translated as: I, Myself will...) dogtag. Kinda cool walking around the Metro with people staring at the rare (rare?) Ako Mismo item...

It comes in a simple plastic packaging and consists of:

1. A chain

2. Two tags - a red one with Ako Mismo print on both sides, and a black one with a red triangle with a white star in the middle (sort of reminds you of the old revolutionary Philippine flags), yes printed on both sides too.

3. Three white sheets of glossy paper designed to protect the tags from each others' sharp edges.

But I made some changes...

Change No. 1: I replaced the original chain with a larger one since the original kinda chokes me. So I replaced it with the chain that used to hold my neck knife before.

Change No. 2: I added a smaller chain to hold the tags since the large chain would not fit on the tags' holes.

Change No. 3: I added a "washer" which i took out from the chassis of an old slot car so that the 2 tags will not stick to each other...

Yes, there was a slight change in the appearance compared to the original. But the message is still there. Being responsible for any commitment you have posted. An advocacy for change, a transformation...

However though, there are skeptics about the campaign. Yes, I am one. I want to see the change grow, with or without the campaign. It will simply mean nothing by posting the pledge or the commitment without any action!

NO, I did not sign up in the Ako Mismo website. I feel uneasy giving my personal information over the net. In my point of view, we don't have to join any organization to effect change. We simply must be true to the calling of being sensible and responsible human beings.

It's been our goal to have good governance, repsonsible citizens, and be caring people. It will only remain a dream IF we don't do anything about it.

You'd ask, why wear the Ako Mismo dogtag? Haha! Because I'm IN, period!

So, when do you want to effect change?

Ikaw ba to?! Tapat ka bang tao?

Wag kang maghanap ng image... imahe na yang mababasa mo sa baba... Nakakainis nga lang...

1. Nakakainis ang mga taong pinagbubuksan mo na ng pinto, di man lang magpasalamat.


2. Nakakainis ang mga pulitikong may escort na ubod ng yabang at akala mo sa kanila ang kalye.


3. Nakakainis ang mga driver ng jeep ng Patok na ang lalakas ng sounds pero ang hihina ng utak.


4. Nakakainis din ang mga taong pinagbuksan mo na, dadaan lang at ginawa ka pang “Doorman”.


5. Nakakainis ang mga tricycle driver na naninigarilyo kahit may nakaupo sa likuran ng motor nila.


6. Nakakainis din ang jeepney driver na naninigarilyo pero may No Smoking sign sa loob ng jeep.


7. Nakakainis din ang taxi driver na naninigarilyo at magbubukas lang ang aircon pag pinara mo na.


8. Nakakainis ang bus driver na nakikipagkarera, pero pagdating ng uwian, antagal mag-abang ng pasahero.


9. Nakakainis ang mga babaeng pagpasok sa bus, magsasalita agad ng “Wala bang Boy Scout jan?”


10. Nakakainis din ang mga lalaking nagtutulug-tulugan pag ayaw magbigay ng upuan kahit sa matanda o buntis.


11. Nakakainis ang gwardyang hindi ka hahanapan ng gate pass papasok pero hahanapan ka palabas. Tragis talaga!


12. Nakakainis ang gwardyang porke naka-t-shirt ka lang, iinspeksyunin ang lahat ng gamit mo.


13. Nakakainis ang mga ‘yuppies’ ngayon na nagsusuot ng fake na gamit. Fake na Oakley shades, fake na Tag Heuer na relo, fake na mukha... ‘Nak ng peke!


14. At nakakainis din na ipangalandakan ang kanilang mga cellphones na di naman totoong Iphone! Maigi pa ang analog na cellphone, basta totoo!


15. Nakakainis din ang mga magkaka-opisinang pagkalalakas ng mga boses sa loob ng sasakyang pampubliko, ambabarat naman sa pamasahe! Nagpapasahan pa kung sino magbabayad... P’tcha!


16. Nakakainis ang mga personnel officer na gumagamit ng kanilang kapangyarihan para makamit ang gusto.


17. Nakakainis ang mga sasakyang sa likod mo na pag patak ng luntiang ilaw sa traffic light ay kasunod ang busina nila.


18. Nakakainis ang mga amoy pokpok sa elevator.


19. Nakakainis ang mga ka-opisinang akala mo may pagmamahal sa trabaho pero sinasayang ang oras sa pag surf ng net at pag sulat ng mga reklamong tulad nito.


20. Nakakainis ang mga MMDA, Pulis, at tao sa katungkulan na nagka-counterflow na nagiging sanhi ng mas mabagal na daloy ng trapiko.


21. Nakakainis din ang mga Nanay na tinatakot ang kanilang anak sa pamamagitan ng pagsabi ng “hala ka, kukuhanin ka ng pulis” o di kaya’y “wag ka maingay, magagalit si father”


22. Nakakainis din ang pulis na nangingidnap.


23. Mas lalong nakakainis ang paring mainitin ang ulo.


24. At ubod na nakakainis ang mga madreng saksakan ng pagka-strikta!


25. Nakakainis ang mga magulang na pinanindigan ang pagiging MA-GULANG sa lahat ng bagay! Gets nyo? MAGULANG?!


26. Nakakainis ang purchaser na “TAPAT”. Sya yung purchaser na may supplier na kakilala, pagkatapos kumuha ng mababang quotation sa ibang supplier, pata-TAPATan sa kakilalang supplier. Siguro may porsyento, no?!


27. Nakakainis ang taong walang kusa sa mga gawain sa loob at labas ng bahay o opisina.


28. Nakakainis ang mga taong tingin sa sarili ay sila ang sentro ng mundo! Mga GAGO!


29. Nakakainis ang mga taong kahit kausap mo, pindot pa din ng pindot ng cellphone nila.


30. Nakakainis ang mga taong anlalakas ng boses pag may kausap sa cellphone.


31. Nakakainis ang mga taong naninigarilyo at di man lang iniisip ang kanilang mga katabi.


32. Nakakainis ang mga nagmomotor na ginagamit ang sidewalk para lumusot. Subukan nyong ako masalubong nyo...


33. Nakakainis ang mga taong sumisingit sa pila.


34. Nakakainis din ang nakikipag unahan sa pila palabas sa bus, at lilipat lang pala.


35. Nakakainis ang mga taong umaabuso ng Senior Citizen ng kanilang mga lolo at lola!


36. Nakakainis ang mga cashier sa fastfood na bibigyan ka ng 2 pirasong table napkin kahit gano kadami ang inorder mong pagkain. Sabagay, nakakainis din ang mga customer na hihingi ng madami para itago lang at gamitin sa CR. Nyeta!


37. Nakakainis din ang mga kamag-anak na nakikialam sa buhay ng may buhay porke sila ang nakayayaman.


38. Nakakainis din ang mga taong wala na lang ginawa kundi ang makialam pero pag sila ang napagsasabihan, nagagalit.


39. Nakakainis ang mga animo’y santo o santa pero hayop magmura!


40. Nakakainis din ang mga katrabahong usisero at usisera na pag inabutan kayong nag-uusap sabay “ano yon?!”


41. Nakakainis ang mga taong pag tinanong mo, ang layo ng sagot. Pag pinaliwanag mo, di naman pala naintindihan.


42. Nakakainis din ang mga katrabahong nangingialam pero wala naman alam. Tragis!


43. Nakakainis ang mga katrabahong mukhang pokpok manamit, kahit hindi bagay! Nyeta talaga!


44. Nakakainis ang mga ka-bro at ka-sis sa isang organisasyon na nakikilala at naaalala ka lang pag may kailangan sayo. Parang isang cellphone, “user-friendly”


45. Nakakainis ang humihingi ng Splenda, Nutra-Sweet, o kahit anong sweetener sa coffee shop, di naman gagamitin at iuuwi lang sa bahay.


46. Nakakainis ang mga saleslady/salesmen na pag tinanong mo kung ano available sizes, isasagot sayo kung magkano yung item.


47. Nakakainis din ang mga customer na tanong ng tanong ng size na available, di naman bibili.


48. Nakakainis ang mga nagbabasa nito na nakarating na sa No. 48, tawa pa din ng tawa. Di man lang inisip na sila na ang tinamaan! Kala nyo biro lang to? Hindi!


49. Mas nakakainis ang mga taong di man tinamaan ng kahit ano dito, at nakuha pang magalit.


50. Mas nakakainis kung ang lahat ng mga nakasaad dito ay ginagawa mo...

Malamang guilty ka sa iba sa mga ito pero yun ang totoo. Ako din naman - di ko pinagkakaila na guilty ako sa iba sa mga nakasaad dito. Pero pinipilit kong magbago. Ikaw, kelan ka magbabago?

Organized Clutter

“A cluttered desk is a sign of a cluttered mind”

Yes, I cropped the image. What you see is the tidy side of the clutter… The keyboard and the monitor (the cam’s just new) are witnesses of how the seemingly tidy table became an ocean of diverse issues, good and bad alike.

Many say that the table is a reflection of its user… “A cluttered desk is a sign of a cluttered mind”, is it? I don’t think so, my desk is cluttered, but my mind isn’t. I have goals and I am focused in reaching them. Step by step, one at a time… and the keyboard, the monitor, and probably the cam, will be witnesses to it.

Everyday in every way, am getting better and better…

Late Reflection

"Cabin crew, please take your landing positions"

"Ladies and gentlemen, the captain has switched on the seat belt sign, please remain in your seats..."

In a commercial flight, we hear the first announcement usually before the initial approach to landing... The second announcement, well, we hear them from time to time... during unstable air pressure outside the plane...

But hearing them in mid-flight, at an altitude of 32,000 ft. way above the Visayan Sea, you've gotta think about an impending death sentence... Those are also the words I heard from the Cabin Crew Head during my flight from Cebu to Manila last Sunday... Anyway, thanks to the pilot, a certain Capt. Gorospe who made the flight an exciting, albeit, a fearsome one.

We left Cebu under sunny skies but it seems we encountered turbulence in mid-flight. I felt calm during the entire flight and just listened to the music I had in my player. Metallica at that... I think I was listening to "Unforgiven" when the hardest, rockiest turbulence I've ever experienced in the entire flight hit the plane... and no, I did not plan the "coincidence" of the song and the situation... My music player's set at random-select songs.

We landed in Ninoy Aquino International Airport after a take two in landing... It was raining hard that time and we had, what the Captain called a "mis-approach due to the weather". Don't know what it really meant... either he made a miscalculation or the strip was so slippery. What I know is, when I looked out my window, the airstrip was perpendicular to the plane...

The next day, I recounted the story to my officemates and one of them asked me "Natakot ka, kuya?" (Were you afraid, big brother?) I simply said "No, why would I?" then smiled it off...

But the question lingered in my head... Was I really afraid? I realized after a while that if things would have gotten worse, you would not be reading this blog... I would have gone anywhere. My double-X large body would have been a feed to the fishes in the Visayan Sea... worse, a speck of ash floating in the air... And I was not ready... I was not prepared to meet the Creator just yet...

But God gave me a chance to live, to continue with life... He has a purpose why I am still here, tapping away with this keyboard... Telling a story, a testimony of how good and great He is to me, to you, and to all of us...

Rush of Life

This is my desktop wallpaper. I got this from the Oakley site eons ago, but now it's gone. But I still keep the image because I love to see the rush of the water splashing down on the ocean floor. It gives me the drive to continue and go on with life. The madness of the rush of the waves and crashing down on the shore...

After all, life is a vast ocean of ups and downs, a basin of bad weathers and yet mirrors of sunny and blue skies... Because of all these, I strive to go on at whatever state I am in... Because by living, I could make a mistake and yet I learn from these mistakes... And when I fall down, I will rise again...